Je hoort nog nauwelijks over postzegels. Ze leiden een kwijnend bestaan in de marge van het krimpende postbedrijf. Dat is heel anders geweest. Postzegels waren in de jaren zeventig net zo populair als aandelen tot voor kort. Nederland keek steeds reikhalzend uit naar wat de PTT nu weer had bedacht. De ontwerpen waren vernieuwend en gedurfd en honderdduizenden mensen speculeerden met zegels. Velen kochten complete vellen van de nieuwste uitgaven en de prijzen stegen torenhoog. Tot de postzegelbel barstte, zo rond 1980. De koersen zakten totaal in en sindsdien is het gemodder in de branche. 

In reactie pompte de PTT het aantal uitgiftes op, om maar zoveel mogelijk omzet per verzamelaar te halen. Maar de kwaliteit van het ontwerp holde achteruit en er verschijnen nu eigenlijk alleen nog maar afzichtelijke zegels. 

In 1993 was de situatie nog niet hopeloos. De wereldberoemde Dienst Esthetische Vormgeving van de PTT bestond nog en de vermaarde ontwerper Ootje Oxenaar hield nog een oogje in het zeil. Hij komt hier aan het woord, en ook handelaren, verzamelaars en tekenaar Joost Veerkamp.

Want wat is een postzegel? Dat is allereerst een piepkleine snipper papier. Als je daar een duidelijke boodschap op wilt zetten, dan moet je een knappe ontwerper zijn met gevoel voor maat, kleur, compositie en kern van de boodschap. Maar helaas, bijna niemand doet nog z'n best. En als je op de laatste postkantoren probeert om de nieuwste zegels te kopen, dan wordt er gezucht en gezocht naar de sleutel van een lade ergens achterin, waar nog wat vellen liggen. Jammer. 

Niet iedereen is zo somber over de situatie, getuige dit energieke blog.

Update 18-6-2010: De postkantoren zijn inmiddels bijna allemaal vervangen door KPN-winkeltjes, waar postzegels weer met zichtbaar plezier worden verkocht. Dat is goed nieuws, maar nog steeds geldt: wat een lelijkheid.