De Wereldtentoonstelling 2010 in Shanghai is geopend. Het ultieme decor, want hoe je er ook omheen loopt: er is geen achterkant. Maar hoe echt is zo'n mega-manifestatie feitelijk? Neem nou de Expo 2000 in Hannover. Dat zou het feestje worden van en voor alle inwoners van Hannover. Maar die zag je niet, want de Expo stond verstopt achter hoge hekken ten zuiden van de stad en was alleen toegankelijk tegen flinke entree.
En het zou de eerste Wereldtentoonstelling worden van de recycling. Maar na afloop bleken gebouwen en grond moeilijk verkoopbaar. Er kwam dus weinig terecht van hergebruik; het bejubelde Nederlands paviljoen van architectenbureau MVRDV bleef als een tochtige holle kies achter in het landschap. Van tevoren was dat al voorspeld, maar de pr-machine overschreeuwde alle kritiek.
In Shanghai is het dit jaar nog veel grootser en zo mogelijk nog meer gecontroleerd. En ook nu weer is duurzaamheid een sleutelwoord. En ook nu weer moet de lokale bevolking flink betalen. Het is te hopen dat de achtbaanarchitectuur van het Nederlands paviljoen van John Körmeling meer toekomst heeft dan de ecologisch verantwoorde hamburger van MVRDV.
Want terug naar de Expo 2000. Vlak voor de opening bezocht ik Hannover voor de VPRO-Gids. En probeerde door de opgeklopte sfeer heen te prikken die eigen is aan dit soort enorme evenementen. In het Hannover van 2000 of het Shanghai van 2010; dat maakt weinig uit. Lees waarom in Hallo, hier Hannover.
Vormgeving: Piet Schreuders voor de VPRO-Gids.