De man op het kerkhof wijst op mijn opengeslagen laptop. Ik verwacht een kritische opmerking: mailen op een bankje tussen de doden, dat is natuurlijk wat onbeleefd. Maar ook erg rustig. Het gaat de man om iets anders. Namelijk de overeenkomst tussen een dodenakker en het web. 'Want elke site', zegt hij, 'is een monumentje dat blijft staan zolang iemand betaalt. En zoals een zerk overgroeid raakt met wingerd en mos, zo verouderen vergeten webstekken met elke gemiste update.' Waar de man naartoe wil? Naar een overleden vriend, wiens website hij al sinds drie jaar plaatsvervangend in de lucht houdt. 'En ik verander niks. Helemaal niks. Alleen ieder jaar een stukje tekst erbij. Bij wijze van bloemetje.' Bezoekers komen er al lang niet meer, en daarom komt hij af en toe ook hier, met een echte bos.
De man loopt door. En ik moet denken aan een paar eeuwoude zerken die ik zopas nog in leven heb gezien. Ja dat kan. Dat was op een begraafplaats ten noorden van Dublin. Twee stenen naast elkaar: een beetje agressief echtpaar. Mocht je niet achterlangs lopen, want ze zouden wel eens op je kunnen vallen. Dat zal je niet hebben met webstekken. Maar die verdwijnen dan ook sneller dan graven, hebben niet echt een voet in de aarde. Ze zijn als een buslijn die zomaar kan worden geschrapt, terwijl een opgeheven treintraject nog jarenlang sporen achterlaat.
Dus ik kan wel een foto nemen van de steen hiernaast en daarmee 'Eeuwigdurend Onderhoud' op deze site beitelen: maar dat is onzin. Nog grotere flauwekul dan de tekst op de zerk zelf, die intussen al spontaan is gebarsten.
Meer daarover in dit artikel.